Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wystarczy narysować stożek, wykonać skośne rozcięcie, zamienić na blachę i wyeksportować rozwinięcie do DXF. Niestety, ale nie jest to możliwe, dlatego że powstała z rozcięcia krawędź nie jest liniowa.

Klasyczny stożek jest powierzchnią rozwijalną, więc można go bez problemu zamienić na blachę i rozwinąć. Problem pojawia się wtedy, gdy szczelina biegnie skośnie względem tworzących stożka.

Po takim cięciu krawędzie rozcięcia nie są już liniami prostymi leżącymi na powierzchni rozwijalnej. W efekcie nie da się wskazać takiej krawędzi jako poprawnego rozcięcia dla pojedynczego arkusza blachy.

A może wyciągnięcie po profilach?

Drugim pomysłem jest utworzenie stożka za pomocą wyciągnięcia po profilach z przesuniętym miejscem rozcięcia szkicu.

Tu pojawia się inny problem.

SOLIDWORKS również musi połączyć oba profile liniowo. Jeżeli rozcięcie jest przesunięte, program wprawdzie zamknie bryłę, ale linie U-V powierzchni zostaną skręcone. Powstanie geometria przypominająca hiperboloidę jednopowłokową, jednak matematycznie nie będzie to miało nic wspólnego ze stożkiem...

Jak sobie z tym poradzić?

Moje rozwiązanie polega na połączeniu dwóch blach w jeden element.

1. Tworzę klasyczny stożek jako bryłę i za pomocą skorupy usuwam wnętrze (powstanie obiekt cienkościenny).
2. Rozcinam obiekt np. używając wyciągnięcia wycięcia.
3. Tworzę podział linią szkicu lub płaszczyzną centralnie w osi. Uzyskuję w ten sposób dwie bryły.

4. Każdy fragment osobno konwertuję na blachę za pomocą funkcji Wstaw zgięcia, wskazując krawędź rozcięcia w tym samym miejscu. Wybieram krawędzie wewnętrzne.

5. Mamy obecnie dwa arkusze blachy połączone wspólną ścianą. Niestety SOLIDWORKS nie umożliwia jednoczesnego rozkładania wielu arkuszy, więc należy to wykonać dwukrotnie, za każdym razem konwertując ścianę danej blachy do szkicu.

6. Sklejone szkice możemy teraz zapisać do DXF wybierając Widok adnotacji. Alternatywą jest oddzielne wyeksportowanie konturów z blach i sklejenie DXF w programie typu AutoCad.

Efekt końcowy jest dokładnie taki, jakiego oczekuje technologia wykonania, mimo że model źródłowy nie daje się rozwinąć jako pojedyncza część blaszana.

Wniosek: jeżeli skośne rozcięcie przecina stożek w sposób powodujący powstanie nieliniowych krawędzi, próba wykonania rozwinięcia jako jednej blachy zazwyczaj kończy się niepowodzeniem. Najpewniejszą metodą jest podział modelu na dwa rozwijalne fragmenty, rozwinięcie ich osobno i połączenie konturów już na etapie DXF.