Przy projektach pod druk 3D często potrzebujemy uzyskać wewnętrzną skorupę modelu – np. aby przygotować miejsce na elektronikę, prowadzenie przewodów albo po prostu odchudzić bryłę. W teorii sprawa jest prosta: Skorupa albo Pogrubienie powierzchni. W praktyce istnieje wiele ograniczeń i często skorupa nie działa ze względu na zbyt dużą grubość w odniesieniu do minimalnego promienia krzywizny.

Przy bardziej organicznych kształtach, takich jak np. obudowa myszki, klasyczne narzędzia potrafią odmówić współpracy.

Inspiracją do tego posta był wydruk prototypu projektu myszki 3D num-mouse, o której pisalem na LinkedIn — jeśli ktoś chce zobaczyć kontekst projektu, tutaj link: 👉 https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7465737185552592896/

To właśnie przy tym modelu klasyczne narzędzia odmówiły współpracy. Dlatego zastosowałem metodę, która działa zawsze, bo omija ograniczenia geometrii.

Metoda: kopia + niejednorodne skalowanie + odejmowanie brył

Zamiast walczyć z narzędziami powierzchniowymi, robię to inaczej:

1. Tworzę kopię obiektu właściwego

Najprościej: Przenieś/Kopiuj obiekt → zaznaczam „Kopiuj”.

2. Skaluję kopię niejednorodnie

I tu jest cała magia. Zamiast jednorodnego skalowania (np. 0.95 w każdym kierunku), ustawiam różne wartości dla osi X, Y, Z np.:

• X: 0.90
• Y: 0.95
• Z: 0.88

Dzięki temu mogę dopasować „skorupę" w taki sposób, by grubości ścianek w miarę możliwości były zbliżone.

3. Odejmuję jedną bryłę od drugiej

Operacja Połącz > Odejmij i gotowe. Powstaje wewnętrzna przestrzeń – bez błędów, bez walki z powierzchniami. Metoda nie jest idealna, ale jest szybka i skuteczna - do wydruków 3D wystarczająca.

Podsumowanie

To nie jest metoda „książkowa”, ale jest praktyczna i niezawodna. W projektach do druku 3D liczy się efekt – a ta technika daje efekt zawsze. Podobne rozwiązania stosuję podczas projektowania butelek / słojów / zniczy ze szkła, kiedy muszę wybrać wnętrze w szybki sposób do oszacowania pojemności.